Biblia Sacra vulgate editionis (Roma 1592)

collegerunt se quidam ex Iudaeis, et devo-
verunt se dicentes, neque manducaturos,
neque bibituros donec occiderent Paulum.
13Erant autem plus quam quadraginta vi-
ri, qui hanc coniurationem fecerant: 14qui
accesserunt ad principes sacerdotum, et
seniores, et dixerunt: Devotione devo-
vimus nos nihil gustaturos, donec occida-
mus Paulum. 15Nunc ergo vos notum fa-
cite tribuno cum concilio, ut producat il-
lum ad vos, tamquam aliquid certius co-
gnituri de eo. Nos vero prius quam ap-
propriet, parati sumus interficere illum.
16Quòd cum audisset filius sororis Pauli in-
sidias, venit, et intravit in castra, nuncia-
vitque Paulo. 17Vocans autem Paulus ad se
unum ex Centurionibus, ait: Adolescen-
tem hunc perduc ad tribunum, habet enim
aliquid indicare illi. 18Et ille quidam assu-
mens eum duxit ad tribunum, et ait: Vin-
ctus Paulus rogavit me hunc adolescen-
tem perducere ad te, habentem aliquid lo-
qui tibi. 19Apprehendens autem tribunus
manum illius, fecessit cum eo seorsum, et
interrogavit illum: quid est, quod habes
indicare mihi? 20Ille autem dixit: Iudaeis
convenit rogare te, ut crastina die produ-
cas Paulum in concilium, quasi aliquid
certius inquisituri sint de illo: 21tu vero
ne credideris illis, insidiantur enim ei ex
ei viri amplius quam quadraginta, qui se
devoverunt non manducare, neque bibe-
re donec interficiant eum: et nunc para-
ti sunt, expectantes promissum tuum.
22Tribunus igitur dimisit adolescentem,
praecipiens ne cui loqueretur quoniam
haec nota sibi fecisset. 23Et vocatis duo-
bus Centurionibus, dixit illis: Parate mi-
lites ducentos ut eant usque Caesaream, et
equites septuaginta, et lancearios ducen-
tos a tertia hora noctis: 24et iumenta prae-
parate ut imponentes Paulum, saluum per-
ducerent ad Felicem praesidem. (25Timuit
enim ne forte raperent eum Iudaei, et
occiderent, et ipse postea calumniam su-
stineret, tamquam accepturus pecuniam)
26scribens epistolam continentem haec:
Claudius Lysias optimo Praesidi, Felici
salutem. 27Virum hunc comprehensum a
Iudaeis, et incipientem interdici ab eis, su-
perveniens cum exercitu eripui, cognito
quia Romanus est: 28Volensque scire causam,
quam obiiciebant illi, deduci eum in con-
cilium eorum. 29Quem inveni accusari de
quaestionibus legis ipsorum, nihil vero di-
gnum morte aut vinculis habentem crimi-
nis. 30Et cum mihi perlatum esset de insi-
diis, quas paraverant illi, misi eum ad te de-
nuncians: et accusatoribus ut dicant apud
te, Vale. 31Milites ergo secundum prece-
ptum sibi, assumentes Paulum, duxerunt per
noctem in Antipatridem. 32Et postera die
dimissis equitibus ut cum eo irent, riversi
sunt ad castra. 33Qui cum venissent cae-
saream, et tradissent epistolam praesidi,
statuerunt ante illum et Paulum. 34Cum
legisset autem, et interrogasset de qua pro-
vincia esset: et cognoscens quia de Cilicia,
35Audiam te, inquit, cum accusatores tui
venerino. Iussitque in pretorio Herodis cu-
stodiri eum.

Cap. XXIIII

1Post quinque autem die descendit prin-
ceps sacerdotum, Ananias, cum seniori-
bus quibusdam, et Tertullo quodam ora-
tore, qui adierunt praesidem adversus Pau-
lum. 2Et citato Paulo coepit accusare Ter-
tullus, dicens: Cum in multa pace aga-
mus per te, et multa corrigantur per tuam
providentiam; 3sempre et ubique susciti-
mus, optime Felix, cum omni gratiarum
catione. 4Ne diutius autem te protraham,
oro, breviter audias nos pro tua clemen-
tia. 5Invenimus hunc hominem pesti-
ferum, et concitatem seditiones omni-
bus Iudaeis in universo orbe, et auctorem
seditionis sectae Nazarenorum: 6qui etiam
templum violare conatus est, quem et ap-
prehensum volvimus secundum legem no-
stram iudicare. 7Superveniens autem tri-
bunus Lysias, cum vi magna eripuit eum
de manibus nostris, 8iubens accusatores eius
ad te venire: a quo poteris ipse iudicans, de

pagina successiva »