Biblia Sacra vulgate editionis (Roma 1592)

in bonum monstra converti. 5Sed cum
falsus rumor exisset, tamquam vita excessis-
set Antiochus, assumptis Iason non minus
mille viris, repente agressus est civitatem:
et civibus ad murum convolantibus ad ul-
timum apprehensa civitate, Menelaus fu-
git in arcem: 6Iason vero non parcebat in
caede civibus suis, nec cogitabat prosperi-
tatem adversum cognatos malum esse ma-
ximum, arbitrans hostium et non civium
se trophaea capturum. 7Et principatum
quidem non obtinuit, finem vero insidia-
rum suarum confusionem accepit, et pro-
fugus iterum abiit in Ammanitem. 8Ad
ultimum, in exitium sui conclusus ab Are-
ta Arabum tyranno fugiens de civitate in
civitatem, omnibus odiosus, ut refuga le-
gum et execrabilis, ut patriae et civium ho-
stis, in Aegyptum extrusus est: 9et qui mul-
tos de patria sua expulerat, peregre periit,
Lacedaemonas profectus, quasi pro cogna-
tione ibi refugium habiturus: 10et qui inse-
pultos multos abiecerat, ipse et illamenta-
tus et insepultus abiicitur, sepultura neque
peregrina usus, neque patrio sepulchro par-
ticipans. 11His itaque gestis, suspicatus est
rex societatem deserturos Iudaeos: et ob
hoc profectus ex Aegypto efferatis animis,
civitatem quidem armis cepit. 12Iussit au-
tem militibus interficere, nec parcere oc-
cursantibus, et per domos ascendentes tru-
cidare. 13Fiebant ergo caedes iuvenum, ac
seniorum, et mulierum, et natorum exter-
minia, virginumque et parvulorum neces.
14Erant autem toto triduo octoginta mil-
lia interfecti, quadraginta millia vincti,
non minus autem venundati. 15Sed nec ista
sufficiunt: ausus est etiam intrare templum
universa terra sanctius, Menelao ductore,
qui legum, et patriae fuit proditor: 16et scele-
stis manibus sumens sancta vasa, quae ab
aliis regibus, et civitatibus erant posita
ad ornatum loci, et gloriam, contrectabat
indigne, et contaminabat. 17Ita alienatus
mente Antiochus, non considerabat quod
propter peccata habitantium civitatem,
modicum Deus fuerat iratus: propter
quod et accidit circa locum despectio:
18alioquin nisi contigisset eos multis pecca-
tis esse involutos, sicut Heliodorus, qui
missus est a Seleuco rege ad expoliandum
aerarium, etiam hic statim adveniens flagel-
latus, et repulsus utique fuisset ab audacia.
19Verum non propter locum, gentem: sed
propter gentem, locum Deus elegit.
20Ideoque et ipse locus particeps factus est
populi malorum: postea autem fiet socius
bonorum, et qui derelictus in ira Dei om-
nipotentis est, iterum in magni Domini
reconciliatione cum summa gloria exalta-
bitur. 21Igitur Antiochus mille et octin-
gentis ablatis de templo talentis, velociter
Antiochiam regressus est, existimans se
prae superbia terram ad navigandum, pe-
lagus vero ad iter agendum deducturum
propter mentis elationem. 22Reliquit au-
tem et praepositos ad affligendam gentem:
Ierosolymis quidem Philippum genere
Phrygem, moribus crudeliorem eo ipso, a
quo constitutus est: 23in Garizim autem
Andronicum, et Menelaum, qui gravius
quam ceteri imminebant civibus. 24Cumque
appositus esset contra Iudaeos, misit odio-
sum principem Apollonium cum exerci-
tu viginti et duobus millibus, praeci-
piens ei omnes perfectae aetatis interfice-
re, mulieres, ac iuvenes vendere. 25Qui
cum venisset Ierosolymam, pacem simu-
lans, quievit usque ad diem sanctum sab-
bati: et tunc feriatis Iudaeis arma cape-
re suis praecepit. 26Omnesque qui ad spe-
ctaculum processerant, trucidavit: et civi-
tatem cum armatis discurrens, ingentem
multitudinem peremit. 27Iudas autem Ma-
chabaeus, qui decimus fuerat, secesserat in
desertum locum, ibique inter feras vitam
in montibus cum suis agebat: et foeni ci-
bo vescentes, demorabantur, ne participes
essent coinquinationis.

Cap. VI

1Sed non post multum temporis misit
rex senem quemdam Antiochenum,
qui compelleret Iudaeos ut se transferrent

pagina successiva »