Biblia Sacra vulgate editionis (Roma 1592)

ergo facietis, si egeritis hos dies. 17Deus
autem, qui liberavit populum suum, et
reddidit haereditatem omnibus, et regnum,
et sacerdotium, et sanctificationem, 18sicut
promisit in lege, speramus quod cito no-
stri miserebitur, et congregavit de sub cae-
lo in locum sanctum. 19Eripuit enim nos
de magnis periculis, et locum purgavit.
20De Iuda vero Machabaeo, et fratribus eius,
et de templi magni purificatione, et de arae
dedicatione: 21sed et de praeliis, quae perti-
nent ad Antiochum Nobilem, et filium
eius Eupatorem: 22et de illuminationibus,
quae de caelo factae sunt ad eos, qui pro Iu-
daeis fortiter fecerunt, ita ut universam re-
gionem, cum pauci essent, vindicarent, et
barbaram multitudinem fugarent, 23et fa-
mosissimum in toto orbe templum recu-
perarent, et civitatem liberarent, et leges,
quae abolitae erant, restituerentur, Domi-
no cum omni tranquillitate propitio facto
illis. 24Itemque ab Iasone Cyrenaeo quinque
libris comprehensa tentavimus nos uno vo-
lumine breviare. 25Considerantes enim
multitudinem librorum, et difficultatem
volentibus aggredi narrationes historiarum
propter multitudinem rerum, 26curavimus
volentibus quidem legere, ut esset animi
oblectatio: studiosis vero, ut facilius pos-
sint memoriae commendare: omnibus au-
tem legentibus utilitas conferatur. 27Et no-
bis quidem ipsis, qui hoc opus breviandi
causa suscepimus, non facilem laborem, immo
vero negotium plenum vigiliarum, et su-
doris assumpsimus. 28Sicut hi, qui praepa-
rant convivium, et quaerunt aliorum vo-
luntati parere propter multorum gratiam,
libenter laborem sustinemus. 29Veritatem
quidem de singulis auctoribus conceden-
tes, ipsi autem secundum datam formam
brevitati studentes. 30Sicut enim novae do-
mus architecto de universa structura curan-
dum est: ei vero, qui pingere curat, quae
apta sunt ad ornatum, exquirenda sunt:
ita aestimandum est et in nobis. 31Etenim
intellectum colligere, et ordinare sermo-
nem, et curiosius partes singulas quasque dis-
quirere, historiae congruit auctori: 32brevita-
tem vero dictionis sectari, et executiones
rerum vitare, brevianti concedendum est.
33Hinc ergo narrationem incipiemus: de
praefatione tantum dixisse sufficiat: stultum
etenim est ante historiam effluere, in ipsa
autem historia succingi.

Cap. III

1Igitur cum sancta civitas habitare-
tur in omni pace, leges etiam adhuc op-
time custodirentur, propter Oniae pontifi-
cis pietatem, et animos odio habentes ma-
la, 2fiebat ut et ipsi reges, et principes locum
summo honore dignum ducerent, et tem-
plum maximis muneribus illustrarent: 3ita
ut Seleucus Asiae rex de redditibus suis prae-
staret omnes sumptus ad ministerium sa-
crificiorum pertinentes. 4Simon autem
de tribu Beniamin praepositus templi con-
stitutus, contendebat, obsistente sibi prin-
cipe sacerdotum, iniquum aliquid in civi-
tate moliri. 5Sed cum vincere Oniam non
posset, venit ad Apollonium Tharsaeae fi-
lium, qui eo tempore erat dux Coelesyriae,
et Phoenicis: 6et nunciavit ei, pecuniis in-
numerabilibus plenum esse aerarium Iero-
solymis, et communes copias immensas es-
se, quae non pertinent ad rationem sacri-
ficiorum: esse autem possibile sub pote-
state regis cadere universa. 7Cumque re-
tulisset ad regem Apollonius de pecuniis,
quae delatae erant, illae accitum Heliodorum,
qui erat super negotia eius, misit cum man-
datis, ut praedictam pecuniam transporta-
ret. 8Statimque Heliodorus iter est agres-
sus, specie quidem quasi per Coelesyriam,
et Phoenicen civitates esset peragraturus,
re vera autem regis propositum perfectu-
rus. 9Sed, cum venisset Ierosolymam, et
benigne a summo sacerdote in civitate es-
set exceptus, narravit de dato indicio pe-
cuniarum: et, cuius rei gratia adesset, ape-
ruit: interrogabat autem, si vere haec ita
essent. 10Tunc summus sacerdos ostendit
deposita esse haec, et victualia viduarum,

pagina successiva »