eorum, filios eorum, et filias eorum. 25Dor-
miemus in confusione nostra, et operiet nos
ignominia nostra: quoniam Domino Deo
nostro peccavimus nos, et patres nostri ab
adolescentia nostra usque ad diem hanc: et
non audivimus vocem Domini Dei nostri.
Cap. IIII
1Si reverteris Israel, ait Dominus, ad me
convertere: si abstuleris offendicula tua
a facie mea, non commoveberis. 2Et iura-
bis: Vivit Dominus in veritate, et in iudi-
cio, et in iustitia: et benedicent eum gen-
tes, ipsumque laudabunt. 3Haec enim dicit
Dominus viro Iuda et Ierusalem: Novate
vobis novale, et nolite serere super spinas:
4Circumcidimini Domino, et auferte prae-
putia cordium vestrorum viri Iuda, et ha-
bitatores Ierusalem: ne forte egrediatur ut
ignis indignatio mea, et succendatur, et non
sit qui extinguat, propter malitiam cogita-
tionum vestrarum. 5Annunciate in Iuda, et
in Ierusalem auditum facite: loquimini, et
canite tuba in terra: clamate fortiter, et
dicite: Congregamini, et ingrediamur civi-
tates munitas, 6levate signum in Sion. Con-
fortamini, nolite stare, quia malum ego
adduco ab aquilone, et contritionem ma-
gnam. 7Ascendit leo de cubili suo, et praedo
gentium se levavit: egressus est de loco
suo ut ponat terram tuam in solitudinem:
civitates tuae vastabuntur, remanentes abs-
que habitatore. 8Super hoc accingite vos
ciliciis; plangite, et ululate: quia non est
aversa ira furoris Domini a nobis. 9Et erit
in die illa, dicit Dominus: Peribit cor regis,
et cor principum: et obstupescent sacerdo-
tes, et prophetae consternabuntur. 10Et dixi:
Heu, heu, heu Domine Deus, ergone dece-
pisti populum istum et Ierusalem, dicens:
Pax erit vobis: et ecce pervenit gladius usque
ad animam? 11In tempore illo dicetur
populo huic et Ierusalem: Ventus urens in
viis, quae sunt in deserto viae filiae populi
mei, non ad ventilandum, et ad purgandum.
12Spiritus plenus ex his veniet mihi: et nunc
ego loquar iudicia mea cum eis. 13Ecce quasi
nubes ascendet, et quasi tempestas currus
eius: velociores aquilis equi illius: vae nobis
quoniam vastati sumus. 14Lava a malitia cor
tuum, Ierusalem, ut salva fias: usquequo mo-
rabuntur in te cogitationes noxiae? 15Vox
enim annunciantis a Dan, et notum facien-
tis idolum de monte Ephraim. 16Dicite gen-
tibus: Ecce auditum est in Ierusalem cu-
stodes venire de terra longinqua, et dare
super civitates Iuda vocem suam. 17Quasi
custodes agrorum facti sunt super eam in
gyro: quia me ad iracundiam provocavit,
dicit Dominus. 18Viae tuae, et cogitationes
tuae fecerunt haec tibi: ista malitia tua, quia
amara, quia tetigit cor tuum. 19Ventrem
meum, ventrem meum doleo, sensus cordis
mei turbati sunt in me: non tacebo, quo-
niam vocem buccinae audivit anima mea,
clamorem praelii. 20Contritio super contritio-
nem vocata est, et vastata est omnis terra:
repente vastata sunt tabernacula mea, subi-
to pelles meae. 21Usquequo videbo fugien-
tem, audiam vocem buccinae? 22Quia stultus
populus meus me non cognovit: filii insi-
pientes sunt et vecordes: sapientes sunt ut
faciant mala, bene autem facere nescierunt.
23Aspexi terram, et ecce vacua erat, et nihili:
et caelos, et non erat lux in eis. 24Vidi mon-
tes, et ecce movebantur: et omnes colles
conturbati sunt. 25Intuitus sum, et non erat
homo: et omne volatile caeli recessit. 26Aspe-
xi, et ecce Carmelus desertus: et omnes
urbes eius destructae sunt a facie Domini, et
a facie irae furoris eius. 27Haec enim dicit Do-
minus: Deserta erit omnis terra, sed tamen
consummationem non faciam. 28Lugebit
terra, et moerebunt caeli desuper: eo quod
locutus sum, cogitavi, et non poenituit me,
nec aversus sum ab eo. 29A voce equitis, et
mittentis sagittam fugit omnis civitas: in-
gressi sunt ardua, et ascenderunt rupes: uni-
versae urbes derelictae sunt, et non habitat
in eis homo. 30Tu autem vastata quid fa-
cies? Cum vestieris te coccino, cum ornata
fueris monili aureo, et pinxeris stibio ocu-
los tuos, frustra componeris: contempserunt
te amatores tui, animam tuam quaerent.
pagina successiva »